Głaz Grońskiego

Głaz Stanisława Grońskiego, wcześniej nazywany był Kamieniem Aleksandra Świętochowskiego, albo Bolkowym Głazem - na cześć Bolesława Krzywoustego. Znajduje się po południowej stronie Drogi Grońskiego, 150 m na wschód od przecięcia szlaków zielonego, czarnego (0,5 km od szkoły nr. 74 na os. Bukowym) i niebieskiego (wiodącego Drogą Grońskiego od Dębów Krzywoustego w kierunku zachodnim). Jest to jedno z najbardziej znanych miejsc w puszczy ze względu na bliskość osiedli ludzkich i jako idealny punkt początkowy wypadów w każdym kierunku. Objęty ochroną prawną od 1956 r.

Głaz granitowy o obwodzie prawie 12,5 metra, długości 4,5 m  i wysokości (nad powierzchnią) około 1,5 metra , z otworem na założenie ładunku wybuchowego. W 1959 r. PTTK umieściło na głazie tablicę inskrypcyjną z marmuru upamiętniającą Stanisława Grońskiego, później zmienioną na metalową.. Napis na tablicy brzmi: "Pamięci Stanisława Grońskiego, czołowego taternika polskiego, Pioniera turystyki Ziemi Szczecińskiej. Zginął w masywie Mount Blanc w sierpniu 1957 roku."

Stanisław Groński (1907-1957) jako syn tatrzańskiego juhasa i późniejszy aktywista Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, przez całe życie pasjonował się problematyką gór. Odbywał niestrudzone wyprawy w Alpy i góry Atlas w Afryce. Był autorytetem wśród polskich Taterników - "przecierał" wiele nowych, trudnych tamtejszych szlaków . Podczas II Wojny Światowej brał udział w walce podziemnej wspierając partyzantów swoją wiedzą i doświadczeniem.

Po wojnie osiedlił się w Szczecinie i tu kontynuował swoją działalność wynikającą z pasji która, od tej pory, miała również swoje odniesienie do Puszczy Bukowej.