ZAGOSPODAROWANIE TURYSTYCZNE PRZY DAWNEJ WIEŻY BARASEL

Parę lat temu zakończyły się prace związane z zagospodarowaniem turystycznym rejonu zlokalizowanego na północ od Jez. Szmaragdowego. Wyjątkowe walory dla tego miejsca noszą ślady dawnej świetności turystycznej. To właśnie w tym miejscu jeszcze do czasów przedwojennych funkcjonowały dwie restauracje licznie odwiedzane przez mieszkańców Szczecina i Berlina. Magnesem przyciągającym wiele osób była też zlokalizowana właśnie tu około 30 metrowa murowana wieża widokowa Barasel z której roztaczał się widok na lewobrzeżny Szczecin, Międzyodrze oraz Zdroje i znaczną część parku. Teren wokół wieży był też oświetlony i otaczały go liczne ścieżki spacerowe .Główna droga dojazdowa do wieży wiodła dzisiejszą ul. Letniskową (Finkenwalder Mohe Strasse) o szerokości prawie 6m, której nawierzchnia została wykonana z bardzo dobrej jakości kamienia brukowanego. Droga posiada wykonane specjalne kanały odwadniające oraz spływy do źródliska. Do dzisiaj zachowały się one w bardzo dobrym stanie. Poza tym do czasu upowszechnienia się transportu samochodowego w niemieckim Szczecinie to właśnie przede wszystkim tą drogą dorożkami konnymi docierali turyści w okolice wieży.

Mieszkańcy dawnego Szczecina oraz licznie odwiedzający to miasto berlińscy przemysłowcy chętnie bawili się i wypoczywali w puszczańskich restauracjach. W pobliżu wejścia do wieży i restauracji w połowie XIX wieku posadzono kilkanaście dębów zwanych "Dębami Książęcymi", które obecnie osiągnęły imponujące rozmiary. Niestety po ostatnio przeprowadzonych pracach okazało się, iż ich stan zdrowotny jest słaby. Jeden z dębów w zasadzie nie wypuszcza już liści, kolejny natomiast cierpi na zgniliznę wewnętrzną. W czasie II Wojny Światowej wieża została uszkodzona natomiast całkowitego zniszczenia dokonali polscy szabrownicy i w chwili obecnej znajdują się tam jedynie zachowane fundamenty, ślady piwnic i rozrzucony gruz. Na wzniesienie, gdzie stała wieża prowadzą też zachowane jeszcze w stosunkowo dobrym stanie dwustopniowe schody. Po II wojnie światowej teren u podnóżka wieży stanowił ulubione miejsce organizacji imprez turystycznych (tzw. Patelnia), poprowadzono też w kierunku Skórczej Góry zielony szlak turystyczny. Z czasem miejsce to pozostawione bez opieki zarosło, widok na miasto przysłoniły coraz wyższe topole i akacje zaś droga nie konserwowana w niczym nie przypominała ulicy przystosowanej do jazdy dorożkami.

Obecnie działania leśników doprowadziły już do odsłonięcia nawierzchni brukowanej przykrytej ziemią dzięki czemu cały fragment odcinka prawie 200m prezentuje się okazale. Przystąpiono także do wycięcia zarośli z krzewów na skarpach i wyeksponowano schody prowadzące na górę. Teren u podnóża wzniesienia oczyszczono z samosiewów osikowych, wykarczowano zbędne akacje i wykoszono chwasty zaś rosnące tu jedyne pomniki przyrody w Parku Leśnym Zdroje zostały oznakowane tabliczkami z napisem "Pomnik przyrody". W najbliższym czasie na urokliwej polance pojawią się ogrodzenia z żerdzi, ławki, stoły oraz miejsce ogniskowe zaś dojście do parku od ul. Letniskowej zostanie poszerzone.

autor zdjęć i materiału: Krzysztof Jankowski